تدوین مدل بومی حکمرانی هوشمند در شهرهای جدید ایران با تاکید بر پایداری اجتماعی

با رشد سریع شهرهای جدید در ایران و افزایش چالش های اجتماعی زیست محیطی و مدیریتی نیاز به بازتعریف ساختار حکمرانی شهری بیش از پیش احساس می شود. در این میان مفهوم حکمرانی هوشمند به عنوان رویکردی نوین در مدیریت شهری تلفیقی از فناوری های دیجیتال، شفافیت داده محور و مشارکت شهروندی را برای تحقق توسعه پایدار فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل بومی حکمرانی هوشمند در شهرهای جدید ایران بر پایه شاخص های پایداری اجتماعی طراحی شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است و داده ها از طریق مصاحبه با خبرگان و پرسشنامه از مدیران و شهروندان شهرهای جدید جمع آوری شده اند. نتایج نشان می دهد که حکمرانی هوشمند در بستر شهرهای جدید کشور زمانی کارآمد است که میان سه مولفه اصلی - فناوری، مشارکت اجتماعی و شفافیت نهادی - توازن برقرار شود. یافته ها همچنین نشان دادند که کمبود زیرساخت دیجیتال، ضعف هماهنگی نهادی و نبود فرهنگ مشارکت موانع اصلی تحقق حکمرانی هوشمند در ایران هستند. بر اساس تحلیل های انجام شده، مدل پیشنهادی پژوهش شامل پنج بعد کلیدی است: سیاست گذاری داده محور، مشارکت شهروندی، پاسخگویی مدیریتی، عدالت در خدمات شهری و استفاده از فناوری های هوشمند. در نهایت، الگوی بومی ارائه شده می تواند مبنایی برای برنامه ریزی توسعه پایدار اجتماعی در شهرهای جدید ایران باشد و به بهبود کیفیت زندگی، افزایش اعتماد عمومی و ارتقای شفافیت سازمانی کمک نماید.

کلیدواژه ها:

حکمرانی هوشمند ، شهرهای جدید ، پایداری اجتماعی ، مشارکت شهروندی ، مدیریت شهری