تاثیر تمرینات یکپارچگی حسی بر بهبود توجه و عملکرد نوشتاری در دانش آموزان با اختلال نوشتن

اختلال نوشتن (دیسگرافیا) یکی از اختلالات خاص یادگیری است که با نقص در مهارت های نوشتاری و انشا نویسی مشخص می شود و تاثیر قابل توجهی بر عملکرد تحصیلی و اعتماد به نفس دانش آموزان دارد. این نقص اغلب با مشکلات در پردازش حسی، یکپارچگی حرکتی و توجه همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی تمرینات یکپارچگی حسی بر بهبود توجه و عملکرد نوشتاری در دانش آموزان با اختلال نوشتن انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه دوم تا چهارم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ دانش آموز تشخیص داده شده با اختلال نوشتن انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ هفته و هر هفته سه جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت مداخله تمرینات یکپارچگی حسی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه آموزشی معمول خود را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون تشخیصی اختلال نوشتن (WTB)، آزمون عملکرد نوشتاری (TAWS)، و آزمون عملکرد پیوسته (CPT) برای سنجش توجه بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شد. یافته ها نشان داد که پس از تعدیل اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات توجه (۰/۰۰۱ > P) و عملکرد نوشتاری (۰/۰۰۱ > P) تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، تمرینات یکپارچگی حسی منجر به بهبود معنادار توجه و عملکرد نوشتاری دانش آموزان گروه آزمایش شد. بر اساس این نتایج می توان پیشنهاد کرد که از مداخلات یکپارچگی حسی به عنوان یک روش مکمل و موثر در برنامه های توانبخشی و آموزشی دانش آموزان با اختلال نوشتن استفاده شود. این مداخلات با هدفمند کردن سیستم های حسی-حرکتی پایه، بستر عصبی لازم برای توجه پایدار و هماهنگی حرکتی ظریف نوشتار را فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

اختلال نوشتن ، دیسگرافیا ، یکپارچگی حسی ، توجه ، عملکرد نوشتاری ، دانش آموزان ابتدایی.