نقش روش های تدریس فعال با تاکید بر بارش فکری و فعالیت های گروهی در ارتقای تفکر خلاق و یادگیری معنادار دانش آموزان

در دهه های اخیر، تحول در نظام های آموزشی و عبور از آموزش های سنتی و حافظه محور به سوی رویکردهای یادگیرنده محور، به یکی از دغدغه های اصلی متخصصان تعلیم و تربیت تبدیل شده است. روش های تدریس فعال، به ویژه بارش فکری و فعالیت های گروهی، نقش موثری در پرورش تفکر خلاق، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تعمیق یادگیری ایفا می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای فارسی و انگلیسی، به بررسی جایگاه روش های تدریس فعال در نظام آموزش رسمی و تحلیل آثار تربیتی و شناختی آن ها می پردازد. نتایج تحلیل پیشینه پژوهش ها نشان می دهد که به کارگیری بارش فکری و فعالیت های گروهی، ضمن تقویت مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی، موجب افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود تعامل معلم–دانش آموز و ارتقای کیفیت یادگیری می شود. همچنین وجود قوانین روشن و مدیریت اثربخش کلاس درس، شرط لازم برای موفقیت این روش هاست. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه ریزان درسی و معلمان، استفاده هدفمند از روش های تدریس فعال را در طراحی آموزشی و اجرای کلاس های درس در اولویت قرار دهند.