بررسی تاثیر استراتژی های آموزش مشارکتی والدین-معلم بر هویت فرهنگی، نگرش به یادگیری و احساس خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استراتژی های آموزش مشارکتی والدین–معلم بر هویت فرهنگی، نگرش به یادگیری و احساس خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر زنجان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی با رویکرد تحلیل رگرسیون چندگانه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم مدارس دولتی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از میان آنان، بر اساس جدول مورگان، ۳۷۰ نفر (۱۸۵ دختر و ۱۸۵ پسر) به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آموزش مشارکتی والدین–معلم اپستین (۲۰۱۱)، پرسشنامه هویت فرهنگی فینی (۱۹۹۲)، پرسشنامه نگرش به یادگیری شونک (۲۰۱۲) و پرسشنامه احساس خودکارآمدی تحصیلی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد استراتژی های آموزش مشارکتی والدین–معلم تاثیر معناداری بر هویت فرهنگی دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۵)، بر نگرش به یادگیری تاثیر معناداری دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و بر احساس خودکارآمدی تحصیلی نیز تاثیر معناداری نشان می دهد (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲). همچنین نتایج مدل کلی رگرسیون حاکی از آن بود که آموزش مشارکتی والدین–معلم توانست به طور معناداری واریانس ترکیبی متغیرهای هویت فرهنگی، نگرش به یادگیری و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان را تبیین کند (p<۰.۰۱, R²=۰.۳۸). یافته های این پژوهش نشان می دهد که تقویت تعامل و همکاری میان والدین و معلمان می تواند نقش موثری در ارتقای ابعاد فرهنگی، نگرشی و انگیزشی دانش آموزان ایفا کند و زمینه ایجاد محیط های آموزشی حمایت گر و مثبت را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی والدین–معلم ، هویت فرهنگی ، نگرش به یادگیری ، خودکارآمدی تحصیلی