تاثیر مدیریت بهینه زمان بندی زنگ های آموزشی و فوق برنامه بر بهره وری مدرسه

مدیریت زمان یکی از پایه های اصلی بهره وری در هر سازمان به ویژه در نهادهای آموزشی است. در محیط مدرسه، زمان بندی زنگ های آموزشی و فوق برنامه نقش کلیدی در کیفیت آموزش، تمرکز دانش آموزان، و استفاده بهینه از منابع انسانی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مدیریت بهینه زمان بندی زنگ های کلاس و فعالیت های فوق برنامه بر سطح بهره وری مدارس متوسطه انجام شده است. در این راستا، ۲۰۰ نفر از معلمان، مدیران و دانش آموزان مدارس شهر گتوند به عنوان جامعه آماری مورد مطالعه قرار گرفتند. مطالعه با روش توصیفی تحلیلی و از نوع پیمایشی انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه محقق ساخته بود که روایی آن توسط خبرگان حوزه آموزش و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۶) تایید شد. نتایج نشان داد که زمان بندی اصولی و هدفمند زنگ ها منجر به افزایش تمرکز و رضایت دانش آموزان، کاهش خستگی ذهنی، و ارتقای کیفیت یادگیری شده است. همچنین مدیریت صحیح زمان در فعالیت های فوق برنامه باعث ایجاد انگیزه، تعامل اجتماعی سازنده، رشد مهارت های فردی و کاهش بی نظمی ها شده است. بررسی ها همچنین حاکی از آن است که تغییرات جزئی در توالی زنگ ها، نظیر تعویض زنگ فعالیت های درسی و غیر درسی، می تواند تاثیرات چشم گیری در عملکرد آموزشی و روحیه دانش آموزان داشته باشد. مدارس موفق اغلب برنامه ای انعطاف پذیر دارند که به نیازهای یادگیری و روانی دانش آموزان توجه کرده و با شرایط محیطی و اقلیمی نیز هم راستا شده اند. در تحلیل کیفی نتایج نیز مشاهده شد که معلمان و مدیران معتقدند برنامه ریزی سنتی و ایستا موجب کاهش انگیزش و بهره وری می شود و پیشنهاد می کنند که با مشارکت فعال بدنه آموزشی، زمان بندی ها به صورت دوره ای بازنگری و بهینه شوند. این یافته ها با دیدگاه های نظری الیوت و واینگارتن (۲۰۱۵) در زمینه زمان آموزشی و نظریه مدیریت یادگیری های نریش (۲۰۱۸) هم راستا هستند. در پایان پیشنهاد می شود که وزارت آموزش و پرورش با فراهم سازی چارچوبی باز برای مدارس، به آن ها اجازه دهد با انعطاف پذیری علمی، زمان بندی زنگ ها را متناسب با شرایط اقلیمی، روانی و فرهنگی تنظیم کنند تا بهره وری کلی نظام آموزشی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، زنگ های آموزشی ، فعالیت های فوق برنامه ، بهره وری مدرسه ، نظام آموزشی