نقش خصوصی سازی مدارس در ایجاد نابرابری های آموزشی و اجتماعی دانش آموزان

بعد انقلاب اسلامی ایران، مدارس خصوصی به منظور توزیع و توسعه عادلانه امکانات آموزشی تعطیل شد. ولی در سال ۶۷ لایحه تدوین مدارس خصوصی در مجلس تصویب شد. حاکمیت از مشارکت بخش خصوصی در آموزش به خاطر مشکلات مالی دولت حمایت کرد. خصوصی سازی آموزش در ایران از زمینه های اجتماعی مختلفی همچون، بحران پساجنگ، برون سپاری و قوانین حامی خصوصی سازی، برساخته شده است. بحران اقتصادی پساجنگ، اقتصاد ایران را به سمت روند خصوصی سازی متمایل کرد. علاوه بر آن جامعه ایران بعد از جنگ به واسطه تعدیل اقتصادی به یک نوع خصوصی سازی نزدیک شده است. پیامدهای روند خصوصی سازی آموزش و پرورش نیز در سه سطح نابرابری اجتماعی دانش آموزان در سطوح یادگیری و قبولی در کنکور، طبقاتی شدن دانش آموزان و به طور دقیق تر قبول شدن طبقه متوسط به بالا در کنکور و از منظری دیگر بازتولید طبقاتی دانش در سطح جامعه، و کالایی شدن به این معنا که آموزش و دانش آموزان همچون یک کالا در جامعه قابلیت خرید و فروش پیدا کرده اند قابل تحلیل است. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی نقش خصوصی سازی مدارس در ایجاد نابرابری های آموزشی و اجتماعی دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش برابر ، عدالت آموزشی ، خصوصی سازی مدارس ، نابرابری های اجتماعی