تاثیر هوش مصنوعی بر کیفیت تعامل معلم و دانش آموز و شخصی سازی یادگیری

ظهور فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی (AI)، پارادایم های آموزشی را در سراسر جهان دچار تحول کرده است. این پژوهش با هدف بررسی عمیق تاثیرات هوش مصنوعی بر دو مولفه حیاتی آموزش، یعنی «کیفیت تعامل معلم و دانش آموز» و «شخصی سازی یادگیری» نگاشته شده است. روش شناسی این مقاله مبتنی بر رویکرد تحلیلی-توصیفی است و تلاش دارد تا نشان دهد چگونه ابزارهای هوشمند می توانند نقش معلم را از یک انتقال دهنده صرف دانش به یک تسهیل گر و مربی ارتقا دهند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی با خودکارسازی وظایف اداری و ارائه تحلیل های دقیق از عملکرد تحصیلی، زمان بیشتری را برای تعاملات انسانی و عاطفی در اختیار معلمان قرار می دهد. همچنین، الگوریتم های یادگیری تطبیقی با شناسایی نقاط قوت و ضعف هر دانش آموز، مسیرهای یادگیری منحصر به فردی را طراحی می کنند که منجر به افزایش انگیزه و بازدهی تحصیلی می شود. با این حال، چالش هایی نظیر سوگیری الگوریتمی، شکاف دیجیتالی و کاهش مهارت های اجتماعی نیز مورد بحث قرار گرفته اند. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که بهترین رویکرد، تلفیق هوش مصنوعی با پداگوژی انسانی است، نه جایگزینی آن.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:هوش مصنوعی در آموزش ، تعامل معلم و دانش آموز ، شخصی سازی یادگیری ، یادگیری تطبیقی ، تکنولوژی آموزشی ، عدالت آموزشی ، داده کاوی آموزشی.