ارزیابی اثر تمرینات پلایومتریک بر تغییرات سفتی عضلانی-تاندونی و عملکرد پرش در ورزشکاران جوان: یک مطالعه طولی

زمینه و هدف: تمرینات پلایومتریک به عنوان یکی از روش های موثر در بهبود عملکرد انفجاری و توان عضلانی شناخته می شوند. هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی اثر یک دوره تمرینات پلایومتریک بر تغییرات سفتی عضلانی-تاندونی و عملکرد پرش در ورزشکاران جوان بود. روش شناسی: این پژوهش به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. تعداد ۴۰ ورزشکار مرد جوان با میانگین سنی ۱۷/۲ ± ۱/۴ سال به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت ۱۲ هفته، سه جلسه در هفته، برنامه تمرینی پلایومتریک را اجرا کردند. متغیرهای سفتی عضلانی-تاندونی با استفاده از دستگاه مایوتونومتر و عملکرد پرش شامل پرش عمودی، پرش عمقی و پرش طول ایستاده اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که ۱۲ هفته تمرین پلایومتریک منجر به افزایش معنادار سفتی عضلانی-تاندونی در عضلات گاستروکنمیوس (۰/۰۰۱>P)، سولئوس (۰/۰۰۳=P) و تاندون آشیل (۰/۰۰۱>P) شد. همچنین، بهبود معناداری در ارتفاع پرش عمودی (۱۴/۷ درصد)، ارتفاع پرش عمقی (۱۸/۳ درصد) و فاصله پرش طول ایستاده (۹/۲ درصد) مشاهده شد (۰/۰۵>P). همبستگی مثبت و معناداری بین تغییرات سفتی تاندون آشیل و بهبود عملکرد پرش عمودی وجود داشت (۰/۶۸=r، ۰/۰۰۱>P).

کلیدواژه ها:

تمرینات پلایومتریک ، سفتی عضلانی-تاندونی ، عملکرد پرش ، ورزشکاران جوان ، چرخه کشش-کوتاه شدگی