بررسی تاثیر انعطاف پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک بر عملکرد کارکنان از طریق نقش میانجی رضایت شغلی

هدف از انجام این پژوهش بررسی انعطاف پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک بر عملکرد کارکنان از طریق نقش میانجی رضایت شغلی بوده است. این پژوهش از حیث هدف کاربردی و از حیث روش اجرا، پیمایشی است. جامعه آماری تحقیق، مدیران و سرپرستان شرکت های کوچک و متوسط شهرک صنعتی توس مشهد هستند (حجم جامعه آماری ۲۶۳۰۸ نفر)، می باشد؛ بر اساس فرمول کوکران ۳۷۹ نمونه به روش نمونه گیری تصادفی ساده در نظر گرفته شد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه استاندارد دویکت و همکاران (۲۰۲۳)، نمل و همکاران (۲۰۲۴)، اسریکانتراجا و سنتیراجا (۲۰۱۳) و القرشی و همکاران (۲۰۲۱) بود. جهت سنجش روایی صوری از نظر خبرگان و روایی همگرا و واگرا و تحلیل عاملی استفاده شد. جهت سنجش پایایی از آلفای کرونباخ و پایایی مرکب استفاده شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار اسمارت پی ال اس ۴ و اس پی اس اس ۲۷ استفاده شد. نتایج نشان داد که انعطاف پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک تاثیر معناداری بر رضایت شغلی و عملکرد کارکنان دارند. همچنین تاثیر مستقیم رضایت شغلی بر عملکرد کارکنان نیز معنادار بود. در نهایت یافته ها نشان داد که انعطاف پذیری استراتژیک و نوآوری استراتژیک از طریق نقش میانجی رضایت شغلی بر عملکرد کارکنان تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری استراتژیک ، رضایت شغلی ، عملکرد کارکنان ، نوآوری استراتژیک