آرایش موقت و تصویر بدنی؛ بررسی تاثیر میکاپ بر ادراک از خود، عزت نفس و سلامت روان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش آرایش به عنوان یک رفتار زیبایی محور در ارتباط با بهزیستی روان شناختی، عزت نفس و تصویر بدنی زنان در چارچوبی روان شناختی و اجتماعی فرهنگی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله ساکن مناطق شهری بود که از میان آن ها ۲۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ، مقیاس تصویر بدنی چندبعدی و پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که میزان درگیری در رفتارهای مرتبط با آرایش با بهزیستی روان شناختی و عزت نفس رابطه مثبت و معنادار و با نارضایتی از تصویر بدنی رابطه منفی معنادار دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که آرایش، به عنوان متغیری پیش بین، سهم معناداری در تبیین واریانس بهزیستی روان شناختی دارد. نتیجه گیری نشان می دهد که آرایش می تواند فراتر از یک کنش صرفا زیبایی شناختی، به عنوان راهبردی برای خودتنظیمی هیجانی و تقویت احساس ارزشمندی فردی عمل کند. با این حال، تاثیرات روان شناختی آن در بستر هنجارهای اجتماعی و انتظارات جنسیتی قابل تفسیر است و توجه به رویکردهای حساس به زمینه و جنسیت در تحلیل این رفتار ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

آرایش ، تصویر بدنی ، بهزیستی روان شناختی ، عزت نفس ، هنجارهای جنسیتی.