سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی: تقویت و انگیزش یادگیری در نظام های آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی و تاثیر آن بر تقویت انگیزش یادگیری در نظام های آموزشی انجام شد. با توجه به رشد سریع فناوری های هوش مصنوعی و ورود گسترده آن به حوزه آموزش و مدیریت، نیاز به تدوین چارچوب های سیاستی روشن، اخلاق مدار و عدالت محور بیش از پیش احساس می شود. این مطالعه تلاش کرد تا ضمن شناسایی فرصت ها و چالش های موجود، پیامدهای اجتماعی و اخلاقی استفاده از هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی را تحلیل کند. روش تحقیق به صورت ترکیبی (کیفی و کمی) طراحی شد؛ در بخش کیفی از تحلیل محتوای اسنادی و مصاحبه با متخصصان حوزه آموزش و فناوری استفاده گردید و در بخش کمی داده ها از طریق پرسشنامه گردآوری و با مدل معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر کارایی تصمیم گیری، کیفیت مدیریت آموزشی و انگیزش یادگیری دارد. در مقابل، کمبود زیرساخت های فناورانه، مقاومت فرهنگی، وابستگی بیش از حد به فناوری و نگرانی های حریم خصوصی مهم ترین چالش های شناسایی شده بودند. همچنین، یافته ها نشان دادند که شفافیت الگوریتمی و رعایت اخلاق داده محور می تواند اعتماد ذی نفعان (مدیران، معلمان و دانش آموزان) را افزایش دهد. در جمع بندی، پژوهش تاکید می کند که سیاست گذاری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی باید چندبعدی باشد؛ به گونه ای که فرصت ها را تقویت، چالش ها را کاهش و پیامدهای اخلاقی را مدیریت کند. طراحی چنین چارچوبی می تواند مسیر تحول دیجیتال آموزش را هموار سازد و آینده ای پایدار، عادلانه و انگیزه بخش برای نظام های آموزشی رقم بزند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت آموزشی ، سیاست گذاری ، انگیزش یادگیری ، عدالت آموزشی ، شفافیت الگوریتمی ، حریم خصوصی ، تحول دیجیتال.