فرهنگ بازخوردهمسالان:چگونه نقدسازنده رابیاموزیم؟

پژوهش حاضر با هدف کشف و تبیین تجربه زیسته دانش آموزان از دریافت و ارائه بازخورد همسالان (Peer Feedback) و شناسایی موانع و تسهیل کننده های یادگیری نقد سازنده انجام شده است. در محیط های آموزشی معاصر، بازخورد همسالان به عنوان یک استراتژی کلیدی برای تقویت یادگیری مشارکتی و خودتنظیمی مطرح است؛ با این حال، کیفیت و تاثیرگذاری آن به میزان درونی سازی مهارت «انتقاد سازنده» وابسته است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی تفسیری، به مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با گروهی از دانش آموزان در سطوح مختلف تحصیلی (با تاکید بر مقاطع متوسطه دوم) پرداخته است. تحلیل داده ها با استفاده از روش های تحلیلی هرمنیوتیک و کدگذاری موضوعی، سه مقوله اصلی را آشکار ساخت: الف) حساسیت پذیری عاطفی در برابر نقد، ب) فقدان چارچوب های مشخص برای ارائه بازخورد موثر، و ج) درک ابهام آمیز از مفهوم «سازنده بودن» نقد. یافته ها نشان می دهند که دانش آموزان عموما دریافت بازخورد را با قضاوت عملکرد مرتبط می دانند تا با فرصتی برای رشد. در نهایت، این پژوهش مدلی برای آموزش مهارت های بازخورددهی سازنده از منظر خود دانش آموزان ارائه می دهد که بر شفافیت انتظارات، آموزش واژگان خنثی و تفکیک بین نقد محتوا و نقد شخص تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازخورد همسالان ، نقد سازنده ، تجربه زیسته ، یادگیری مشارکتی ، عدالت آموزشی ، خودتنظیمی یادگیری.