نقش بازی سازی (Gamification) در آموزش

این مقاله، با هدف بررسی جامع نقش بازی سازی (Gamification) در بهبود انگیزش داخلی، مشارکت فعال و نتایج یادگیری در محیط های آموزشی، چارچوب نظری یکپارچه ای بر پایه نظریه خود تعیین گری (Self Determination Theory) و نظریه Flow ارائه می کند. برای این منظور، یک مرور سیستماتیک بر مقالات همتا دار منتشر شده در بازه ۲۰۱۸ ۲۰۲۴ (Scopus، Web of Science، ERIC، Google Scholar و پایگاه های ملی) انجام شد. از میان ۶۲ مقاله منتخب، چهار مکانیزم اصلی بازی سازی – امتیازدهی، سطوح (Levels)، بازخورد فوری و روایت (Storytelling) – به طور مداوم با مولفه های خود مختاری، توانمندی و تعلق پذیری همبستگی مثبت نشان دادند (r ≈ ۰.۴ ۰.۴۶) و بر عملکرد یادگیری (اندازه اثر متوسط d ≈ ۰.۴۵) تاثیر معناداری داشتند. محدودیت های پژوهش شامل تمرکز بیش از حد بر سطوح ابتدایی، عدم استانداردسازی ابزارهای ارزیابی انگیزش و کمبود مطالعات طولانی مدت شناسایی شد. نتایج، راهنمای عملی برای طراحان آموزشی، مدیران سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) و سیاست گذاران ارائه می دهد تا با ترکیب دو سه مکانیزم کلیدی و همراستا کردن آن ها با اهداف یادگیری، استراتژی های بازی سازی را به صورت موثر پیاده سازی نمایند.

کلیدواژه ها:

بازی سازی ، خود تعیین گری ، انگیزش داخلی ، مشارکت دانش آموزان ، مرور سیستماتیک ، طراحی آموزشی