روش های تدریس مشارکتی (Co Teaching)

تدریس مشارکتی (Co Teaching) به عنوان یک الگوی کلیدی برای تحقق آموزش فراگیر و ارتقاء کیفیت تعامل میان معلمان در دهه اخیر مورد توجه گسترده پژوهشی قرار گرفته است. هدف این پژوهش، شناسایی ساختاری جامع از روش های مختلف تدریس مشارکتی، بررسی مزایا و محدودیت های هر یک، و ارائه چارچوب نظری عملی برای به کارگیری موثر آن در مدارس عمومی است. برای این منظور، یک مرور نظام مند محتوا بر روی مقالات علمی منتشر شده بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ در پایگاه های Web of Science, Scopus, ERIC و پایگاه های فارسی (SID, MagIran) انجام شد. مقالات با استفاده از معیارهای ورود/خروج، ابزارهای ارزیابی ریسک سوگیری (CASP برای مطالعات کیفی؛ Cochrane Risk of Bias برای مطالعات تجربی) و نوع روش Co Teaching (Team Teaching, Parallel Teaching, Station Teaching, Alternative Teaching, Supplemental Teaching) طبقه بندی گردیدند. نتایج نشان داد که Team Teaching و Parallel Teaching بیشترین اثر مثبت را بر دستاوردهای تحصیلی و تعامل اجتماعی دانش آموزان نشان می دهند؛ در حالی که روش های Alternative Teaching و Supplemental Teaching هنگامی که با ابزارهای دیجیتال تحلیلی ترکیب می شوند، می توانند به بهبود مدیریت کلاس کمک کنند. بر پایه این یافته ها، چارچوب ۴ D Co Teaching Matrix (Design, Delivery, Data, Development) به عنوان راهبردی نوین برای ارزیابی و بهبود مستمر تدریس مشارکتی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، آموزش فراگیر ، چارچوب ۴ D ، مرور نظام مند ، تحلیل متاآنالیز