تحلیل فرایند تصمیم گیری در انتخاب روش های تدریس توسط معلمان جوان

این مقاله به صورت نظری‑تحلیلی فرایند تصمیم گیری معلمان جوان در انتخاب روش های تدریس را بررسی می کند. برای پرکردن خلا موجود در ادبیات، از ترکیبی از نظریه پردازش دوگانه (System ۱ / System ۲) کهمن (۲۰۱۱)، مدل پذیرش فناوری (Technology Acceptance Model) دیویس (۱۹۸۹) و نظریه خودکارآمدی (Bandura, ۱۹۹۷) استفاده شده است. با مرور سیستماتیک ادبیات بین سال های ۱۳۹۷ تا ۱۴۴۲ (۲۰۱۸‑۲۰۲۴) و کدگذاری موضوعی منابع، عوامل شخصی (خودکارآمدی، هویت حرفه ای)، سازمانی (رهبری، فرهنگ مدرسه)، فناوری‑محور (قابلیت استفاده ادراک شده، فایده ادراک شده) و دانش آموزی (سطح پیش زمینه، تنوع یادگیری) شناسایی شد. نتایج نشان می دهند که در شرایط فشار زمانی و کمبود منابع، معلمان جوان به صورت شهودی (System ۱) عمل می کنند و روش های سنتی را برمی گزینند؛ در حالی که حضور حمایت رهبری، زیرساخت های فناوری و باور به توانایی های فردی، پردازش تحلیلی (System ۲) را فعال می سازد و باعث انتخاب روش های ترکیبی و مبتنی بر فناوری می شود. چارچوب پیشنهادی می تواند مبنای پژوهش های میدانی و برنامه ریزی های توسعه حرفه ای معلم باشد.

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری تدریس ، معلم جوان ، پردازش دوگانه ، فناوری پذیری ، هویت حرفه ای ، چارچوب نظری