ارزیابی رابطه بین تعداد ساعات تدریس، خستگی معلم و کیفیت آموزش

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین تعداد ساعات تدریس، خستگی معلمان و کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی و متوسطه است. برای این منظور، از روش پژوهش مقطعی توصیفی تحلیلی با نمونه گیری طبقه ای ۲۵۰ معلم (نسبت جنسیتی و سنی متقابل) استفاده شد. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسش نامه خودگزارشی ساعت تدریس، مقیاس معتبر خستگی معلم (Teacher Fatigue Scale, TFS ۲۴) و مقیاس معتبر کیفیت آموزش (Classroom Assessment Scoring System, CLASS) بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS ۲۸ و AMOS ۲۸ تجزیه و تحلیل شدند؛ همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباطات زوجی، رگرسیون خطی چندمتغیره برای آزمون فرضیات مستقیم و مدل ساختاری معادلات (SEM) با روش بوت استرپ (۵۰۰۰ تکرار) برای آزمون میانجیگری خستگی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان دادند که (۱) تعداد ساعات تدریس رابطه منفی معناداری با کیفیت آموزش (β =  ۰.۳۱, p < ۰.۰۰۱) دارد، (۲) ساعات تدریس با خستگی معلم رابطه مثبت قابل توجهی دارد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱)، (۳) خستگی معلم رابطه منفی قابل توجهی با کیفیت آموزش دارد (β =  ۰.۳۵, p < ۰.۰۰۱) و (۴) خستگی معلم به عنوان میانجی جزئی (indirect effect =  ۰.۱۵, ۹۵ % CI [ ۰.۲۲,  ۰.۰۹]) رابطه بین ساعات تدریس و کیفیت آموزش عمل می کند. این یافته ها نشان می دهد که کاهش بار کاری معلمان می تواند از طریق کاهش خستگی، کیفیت آموزش ارتقاء دهد.

کلیدواژه ها:

ساعات تدریس ، خستگی معلم ، کیفیت آموزش ، میانجیگری ، مدل ساختاری معادلات.