مدیریت زمان در کلاس درس

این پژوهش به بررسی جامع مدیریت زمان در کلاس درس می پردازد و چارچوب نظری ترکیبیی بر پایه نظریه خودتنظیم سازی (Zimmerman, ۲۰۰۲) و نظریه بار شناختی (Sweller, ۲۰۱۱) ارائه می دهد. هدف اصلی شناسایی و ارزیابی استراتژی های کلی مدیریت زمان (برنامه ریزی هدفمند، اولویت بندی، استفاده از فناوری های زمان سنج دیجیتال، تکنیک های کوتاه مدت زمان محور مانند پومودورو و بازنگری دوره ای) و بررسی تاثیر آن ها بر رضایت معلم، بار شناختی دانش آموزان و نتایج یادگیری است. برای این منظور از روش تحقیق ترکیبی (Mixed Methods) استفاده شد؛ بخش کمی شامل توزیع پرسش نامه ساختاریافته بر ۲۲۲ معلم دوره متوسطه و تحلیل آماری توصیفی تحلیلی (آمار توصیفی، آزمون t، رگرسیون خطی، مدل مسیر) بود و بخش کیفی شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۲۵ معلم منتخب برای استخراج معانی عملی و تجربیاتی می شد. نتایج نشان داد که برنامه ریزی مبتنی بر اهداف SMART، به کارگیری ابزارهای دیجیتال زمان سنج و تکنیک پومودورو به صورت معناداری با کاهش بار شناختی غیرضروری (Extraneous Load) و افزایش رضایت معلم (به طور متوسط +۱٫۷ نمره در مقیاس ۱ ۵) و بهبود نتایج تحصیلی دانش آموزان (افزایش ۴٫۳ درصد در نمرات استاندارد) ارتباط دارد. همچنین، خودتنظیم سازی معلم به عنوان متغیر واسطه ای، حدود ۳۵ درصد از رابطه مستقیم استراتژی های زمان بندی با نتایج یادگیری را توضیح می دهد. این نتایج نشان می دهد که ترکیب نظریه های خودتنظیم سازی و بار شناختی می تواند چارچوب عملی موثری برای ارتقای مدیریت زمان در محیط کلاس درس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، کلاس درس ، خودتنظیم سازی ، بار شناختی ، فناوری آموزشی ، استراتژی های تدریس.