ارزیابی مبتنی بر مهارت های زندگی (Lifelong Learning)

در عصر تحول دیجیتال و تغییرات ساختاری بازار کار، مهارت های زندگی به عنوان پایه ای اساسی برای توانایی افراد در یادگیری مستمر، سازگاری با فناوری های نوین و مشارکت موثر در جامعه مطرح شده اند. هدف این پژوهش ارائه چارچوب نظری جامع برای شناسایی بعدهای کلیدی مهارت های زندگی، توسعه ابزار ارزیابی ترکیبی (خودگزارشی، شبیه سازی تعاملی و آزمون وظیفه محور) و ارزیابی اعتبار سازه ای و پیش بینی کننده آن است. روش تحقیق شامل مرور نظام مند ادبیات (سال های ۲۰۱۷ ۲۰۲۴) در پایگاه های Scopus، Web of Science، ERIC و Google Scholar، کدگذاری تماتیک با نرم افزار NVivo و تحلیل محتوا می باشد. نتایج شناسایی شش بعد اساسی (خودآگاهی و خودتنظیمی، حل مسئله، تعامل اجتماعی، مهارت های دیجیتال، مدیریت اطلاعات، یادگیری خودمحور) را نشان داد. ابزار ترکیبی پیشنهادی شامل ۴۵ سوال خودگزارشی، دو سناریوی شبیه سازی دیجیتال (تحلیل داده های بزرگ و امنیت سایبری) و ۱۰ سوال چندگزینه ای وظیفه محور بود. اعتبار ساختاری (CFI = ۰.۹۴، RMSEA = ۰.۰۴۵) و پایداری آزمون پست رتست (r = ۰.۸۱) تایید شد. نمره کل ابزار توانست ۲۵٪ از واریانس رضایت شغلی و ۱۸٪ از واریانس عملکرد تحصیلی (GPA) را پیش بینی کند (p < ۰.۰۰۱). چارچوب ارائه شده می تواند به عنوان استاندارد ارزیابی در سطوح آموزشی، سازمانی و سیاست گذاری عمومی به کار رود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، یادگیری مادام العمر ، ارزیابی ترکیبی ، چارچوب نظری ، اعتبارسنجی