یادگیری ترکیبی (Blended Learning)

این پژوهش به منظور تدوین یک چارچوب نظری عملی جامع برای طراحی دوره های یادگیری ترکیبی به صورت عمومی و بدون ارجاع به نمونه مطالعه خاص انجام شد. در گام نخست، با بهره گیری از روش مرور ادبیات سیستماتیک، مقالات علمی منتشرشده بین سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ (معادل ۲۰۱۹ ۲۰۲۴) در پایگاه های Scopus، Web of Science، Google Scholar، IranDoc و SID شناسایی و بررسی شدند. سپس با تحلیل مفهومی مفاهیم کلیدی نظریه بار شناختی، یادگیری چندمداری و نظریه های ترکیبی سازی، یک ساختار سلسله وار برای ادغام محتوا، زمان بندی و تعامل معلم یادگیرنده ارائه گردید. نتایج نشان می دهد که (۱) نسبت بهینه ترکیبی برای دوره های نظری حدود ۶۰ % محتوای آنلاین و ۴۰ % حضوری و برای دوره های مهارتی معکوس این نسبت است؛ (۲) مدل های Station Rotation، Flipped Classroom، Synchronous Asynchronous Blend، Personalized Blended و Hybrid هر یک مزایا و محدودیت های خاص خود را دارند که در انتخاب مدل باید با توجه به هدف آموزشی، سطح مهارت دیجیتال یادگیرندگان و زیرساخت فنی مورد ارزیابی قرار گیرد؛ (۳) بکارگیری سامانه های مدیریت یادگیری (LMS)، تجزیه و تحلیل پیش بینی کننده و فناوری های واقعیت افزوده/مجازی می تواند تاثیر یادگیری را به صورت معناداری افزایش دهد. در پایان، مجموعه ای از پیشنهادات سیاست گذاری و اجرایی برای تقویت زیرساخت، ارتقاء توانمندی دیجیتال معلمان و به کارگیری ابزارهای هوشمند در محیط های ترکیبی ارائه شد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، بار شناختی ، یادگیری چندمداری ، طراحی آموزشی ، فناوری آموزشی ، ارزیابی ترکیبی ، سیاست گذاری آموزشی