نقش تعاملات مدرسه و خانواده در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با ناتوانی های ذهنی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با ناتوانی های ذهنی تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد که یکی از مهم ترین آن ها تعامل موثر میان مدرسه و خانواده است. این مقاله به بررسی نقش این تعامل در بهبود یادگیری، توسعه مهارت های اجتماعی و هیجانی، و ارتقای انگیزه و اعتماد به نفس دانش آموزان با ناتوانی ذهنی می پردازد. نتایج نشان می دهد که همکاری فعال خانواده و مدرسه موجب ایجاد هماهنگی در برنامه های آموزشی و توانبخشی، افزایش مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری و کاهش مشکلات رفتاری و هیجانی می شود. همچنین تعامل مستمر باعث می شود که محدودیت های شناختی دانش آموزان با روش های فردی سازی شده جبران گردد و اعتماد به نفس و انگیزه یادگیری آن ها تقویت شود. با توجه به اهمیت این همکاری، پیشنهاد می شود سیاست گذاران و مدیران آموزشی سازوکارهایی برای تقویت تعامل خانواده و مدرسه فراهم کنند تا تمامی دانش آموزان، حتی کسانی که با محدودیت های ذهنی مواجه هستند، فرصت رشد و موفقیت تحصیلی برابر داشته باشند.