بررسی تاثیر روش تدریس حل مسئله بر تفکر انتقادی دانش آموزان

مهارت حل مسئله، توانایی رویارویی به موقع و موثر با چالش ها و پیدا کردن راه حل برای کنترل و رفع آن موقعیت ها است. تفکر انتقادی به معنای توانایی تفکر به شکل منطقی درباره اینکه چه اقداماتی را باید انجام داد یا چه باوری داشت، است. در واقع، تفکر انتقادی نه تنها به معنای ارزیابی منطقی و اساسی درباره اطلاعات پیرامون نیست، بلکه یک فرآیند گسترده است که افراد را به ارزیابی دقیق و منطقی اطلاعات و ایده ها و همچنین پذیرش یا رد آن ها تشویق می کند. تفکر انتقادی به افراد این امکان را می دهد تا از منابع مختلف آگاه و در تصمیم گیری های خود به نتایج بهتری برسند. از دیگر مواردی که می توان به آن اشاره کرد، حل مسائل پیچیده است. افراد با تفکر انتقادی می توانند به صورت کارآمدتر با مسائل پیچیده روبرو شده و راه حل های منطقی ارائه دهند. در این زمینه، فرد مسائل پیچیده را به اجزاء کوچک تر و قابل مدیریت تجزیه و تحلیل می کند و این تفکر جداپذیر این امکان را ایجاد می کند که هر قسمت از مسئله به صورت جداگانه مورد مطالعه قرار گیرد و در نهایت به یک راه حل کلی برسد. به این ترتیب، می توانند به هدف خود به شکل بهتری و موثرتر دست یابند. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل است.فرضیات تحقیق عبارتنداز: ۱.بین میانگین نمرات تفکر انتقادی دانش آموزانی که با روش تدریس حل مسئله آموزش می بینند و دانش آموزانی که با روش سنتی آموزش می بینند، تفاوت معناداری وجود دارد.۲.روش تدریس حل مسئله موجب افزایش معنادار مولفه تحلیل در تفکر انتقادی دانش آموزان می شود.۳.روش تدریس حل مسئله موجب افزایش معنادار توانایی ارزیابی و استدلال منطقی دانش آموزان می شود.