روش تدریس معکوس: مزایا و معایب

این پژوهش به تحلیل انتقادی معایب،مزایا و چالش های اجرای مدل «آموزش معکوس» در نظام آموزشی ایران می پردازد و نشان می دهد که شکست های مشاهده شده، ریشه در ناهماهنگی های ساختاری و پارادایمی عمیق دارد، نه صرفا مشکلات اجرایی سطحی. یافته های اصلی بر سه محور تمرکز دارند: اول، پارادوکس ذاتی بین فرض خودتنظیمی فراگیرندگان و فرهنگ غالب یادگیری منفعل و هدایت شده؛ دوم، نقش این مدل در تشدید نابرابری های دیجیتال و شکاف طبقاتی در دسترسی و توانمندی؛ و سوم، تعارض بنیادین رویکرد یادگیری عمیق و تحلیلی آموزش معکوس با اولویت نظام ارزشیابی متمرکز و کنکورمحور.نتیجه گیری محوری مقاله این است که اجرای آموزش معکوس بدون اصلاحات همزمان در سازوکارهای ارزشیابی و تغییر پارادایم های فرهنگی، صرفا به افزایش بار کاری معلمان و سردرگمی دانش آموزان منجر خواهد شد. در راستای برون رفت از این وضعیت، ده پیشنهاد کاربردی در سطوح سیاست گذاری، مدرسه و کلاس درس ارائه گردید که بر تدوین سنجش های عملکردی، آموزش صریح مهارت های خودتنظیمی، طراحی محتوای چندسطحی برای رفع نابرابری، و ایجاد ساختارهای حمایتی در مدرسه تاکید دارند. این پژوهش حکم می دهد که پذیرش آموزش معکوس نیازمند یک هم راستایی استراتژیک بین روش تدریس و هدف نهایی نظام آموزشی است تا پتانسیل واقعی آن برای ارتقای یادگیری عمیق محقق گردد.