اثر بخشی آموزش رفتارهای صمیمت کلامی و غیر کلامی معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

انگیزش تحصیلی دانش آموزان یکی از مولفه های اساسی در تبیین کیفیت یادگیری، تداوم تحصیل و سلامت روانی آنان محسوب می شود و نقش معلم به عنوان عامل انسانی اصلی در محیط آموزشی در شکل گیری و تقویت این انگیزش انکارناپذیر است. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم وتربیت به ابعاد عاطفی تعامل معلم و دانش آموز افزایش یافته و رفتارهای صمیمیت کلامی و غیرکلامی معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در ایجاد فضای حمایتی، ایمن و انگیزش بخش در کلاس درس مورد تاکید قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش رفتارهای صمیمیت کلامی و غیرکلامی معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد کاربردی و با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و یادگیری اجتماعی انجام شده و تلاش دارد نشان دهد که چگونه آموزش هدفمند این رفتارها می تواند نگرش، علاقه، پشتکار و مشارکت تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشد. در این راستا، صمیمیت کلامی معلم شامل مولفه هایی نظیر استفاده از زبان حمایتی، بازخورد مثبت، تشویق، احترام متقابل و توجه به نیازهای فردی دانش آموزان و صمیمیت غیرکلامی شامل تماس چشمی مناسب، زبان بدن مثبت، لحن صدا، حالت چهره و فاصله فیزیکی مطلوب در کلاس درس مورد توجه قرار گرفته است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که این رفتارها می توانند احساس تعلق، خودکارآمدی و ارزشمندی تحصیلی دانش آموزان را تقویت کرده و در نتیجه، انگیزش درونی و بیرونی آنان را افزایش دهند. پژوهش حاضر با تمرکز بر آموزش این مهارت ها به معلمان، به دنبال ارائه شواهد علمی برای ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و بهبود پیامدهای تحصیلی دانش آموزان است. نتایج این مطالعه می تواند راهنمایی عملی برای برنامه ریزان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران حوزه تعلیم وتربیت در جهت طراحی دوره های توانمندسازی حرفه ای معلمان و بهبود فضای روانی–آموزشی مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

صمیمیت کلامی معلم ، صمیمیت غیرکلامی معلم ، انگیزش تحصیلی ، تعامل معلم و دانش آموز ، آموزش معلمان