نقش داوری در دعاوی طلاق و ارزیابی انتقادی کارآمدی آن در حقوق ایران

داوری در دعاوی طلاق یکی از نهادهای پیش بینی شده در حقوق ایران با هدف اصلاح ذات البین و جلوگیری از فروپاشی نهاد خانواده است که ریشه در مبانی فقهی و آموزه های اسلامی دارد. با وجود تاکید قانون گذار بر استفاده از داوری، عملکرد عملی این نهاد همواره با انتقادهایی از حیث کارآمدی مواجه بوده است.این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع فقهی، قوانین موضوعه، دکترین حقوقی و نمونه هایی از رویه قضایی، به بررسی جایگاه داوری در دعاوی طلاق و ارزیابی انتقادی میزان اثربخشی آن می پردازد. فرضیه اصلی پژوهش آن است که داوری در ساختار فعلی، به دلیل تشریفاتی شدن، فقدان تخصص داوران و ضعف ضمانت اجرا، از تحقق اهداف قانون گذار بازمانده است. نتایج نشان می دهد که بازتعریف نهاد داوری و حرکت به سمت داوری تخصصی و تلفیق آن با مشاوره خانواده، می تواند نقش موثرتری در کاهش طلاق ایفا کند.

کلیدواژه ها:

داوری ، طلاق ، حقوق خانواده ، قانون حمایت خانواده ، رویه قضایی