سنجش و بهبود کیفیت آموزش در مدارس مدرن

کیفیت آموزش به عنوان محور اساسی تحولات اجتماعی و اقتصادی در قرن بیست ویکم، دیگر مفهومی تک بعدی و محدود به انتقال محفوظات نیست، بلکه سازه ای پیچیده، چندلایه و پویا است که در هم تنیدگی عمیقی با الزامات عصر دانایی دارد. این پژوهش تحلیلی-مروری، با هدف واکاوی انتقادی شیوه های متعارف سنجش کیفیت آموزش و ارائه چارچوبی جامع برای بهبود مستمر آن در مدارس مدرن انجام شده است. یافته ها به وضوح نشان می دهد که نظام های ارزیابی سنتی، که عمدتا بر محوریت آزمون های استانداردشده متمرکز و بر سنجش محصول نهایی (نمره) اصرار دارند، نه تنها تصویری ناقص و گاه گمراه کننده از کیفیت واقعی آموزش ارائه می دهند، بلکه به دلیل ایجاد انگیزه های کژتاب، خود به مانعی در برابر تحقق یادگیری عمیق، خلاقیت و پرورش شهروندی تمام عیار تبدیل شده اند. کیفیت آموزش اصیل در مدرسه مدرن، در گرو وجود یادگیری معنادار برای همه دانش آموزان، توسعه شایستگی های پایه (شناختی، اجتماعی-هیجانی، عملی)، و ایجاد محیطی غنی کننده و عادلانه است. سنجش چنین کیفیتی نیازمند حرکت از پارادایم سنجش برای قضاوت به پارادایم سنجش برای یادگیری است؛ حرکتی که در آن، ارزیابی به صورت مستمر، تشکیل دهنده، چندوجهی و مشارکتی در بافت واقعی کلاس درس جاری می شود و داده های حاصل از آن، بلافاصله برای بازاندیشی در روش های تدریس، تنظیم حمایت ها و بهبود محیط یادگیری به کار گرفته می شود. این مقاله، پس از تشریح ابعاد کیفیت آموزش، به تحلیل کاستی های نظام های سنجش موجود پرداخته و الگویی یکپارچه شامل سطوح کلاسی، مدرسه ای و سیاستی را برای بهبود کیفیت پیشنهاد می دهد؛ الگویی که در آن، رهبری آموزشی آگاه، توسعه حرفه ای معطوف به شواهد، مشارکت فعال ذی نفعان و استفاده هوشمندانه از فناوری، ارکان اصلی تحول هستند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، سنجش ، مدارس مدرن