رابطه حمایت والدین و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از اصلی ترین اهداف نظام های آموزشی است که تحت تاثیر عوامل متعدد فردی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. در میان این عوامل، خانواده به عنوان نخستین کانون تربیتی، نقشی بنیادین در شکل گیری باورها، نگرش ها و عادات تحصیلی فرزندان ایفا می کند. حمایت والدین، که شامل جنبه های عاطفی، مالی و نظارتی می شود، به عنوان یک متغیر کلیدی، توانایی بالقوه ای در ارتقای عملکرد تحصیلی و کاهش ناکامی های آموزشی دارد. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی ماهیت و ابعاد این رابطه می پردازد. یافته های مطالعات متعدد نشان می دهد که وجود یک رابطه مثبت و معنادار میان حمایت والدین و موفقیت تحصیلی دانش آموزان انکارناپذیر است. زمانی که والدین در امور درسی فرزندان خود مشارکت فعالانه دارند، عزت نفس آن ها افزایش یافته و انگیزه درونی برای یادگیری در آن ها تقویت می شود. همچنین، نظارت مستقیم بر انجام تکالیف و ایجاد محیطی آرام و مناسب برای مطالعه، منجر به بهبود تمرکز و افزایش نمرات تحصیلی می گردد. در مقابل، فقدان حمایت کافی والدین می تواند منجر به افت تحصیلی، اضطراب امتحان و کاهش تعهد به درس شود. تحلیل های انجام گرفته تاکید دارد که حمایت والدین نباید تنها به تامین نیازهای مالی محدود شود، بلکه باید شامل همراهی عاطفی و گفتگوهای سازنده پیرامون مسائل مدرسه باشد. مدارس و آموزش وپرورش نیز با برقراری ارتباط موثر با اولیا و آموزش مهارت های فرزندپروری، می توانند این حلقه همکاری را تقویت کنند. بنابراین، توجه به نقش محوری خانواده و طراحی برنامه های توانمندسازی والدین، به عنوان یک ضرورت برای رسیدن به اهداف تعلیم و تربیت و تضمین آینده درخشان دانش آموزان مطرح است.

کلیدواژه ها:

حمایت والدین ، پیشرفت تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، مشارکت اولیا ، موفقیت تحصیلی.