تاثیر ارزشیابی توصیفی بر کاهش اضطراب امتحان در ابتدایی

امروزه نظام های آموزشی با هدف گذر از سنجش های سنتی و کمی، به سمت رویکردهای کیفی و رشد محور حرکت کرده اند تا فرآیند یاددهی-یادگیری را پویاتر نمایند. در این میان، ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از نوآوری های اساسی در آموزش ابتدایی، با تمرکز بر فرآیند یادگیری و ارائه بازخورد دقیق، جایگزین ارزشیابی های عددی و رفتاری شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این نوع ارزشیابی بر متغیرهای روان شناختی دانش آموزان، به ویژه اضطراب ناشی از امتحانات، انجام شده است. روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است و با بررسی اسناد و مطالعات کتابخانه ای به واکاوی رابطه میان ساختار ارزشیابی توصیفی و کاهش فشارهای روانی دانش آموزان پرداخته است. نتایج حاصل از تحلیل مبانی نظری و شواهد تجربی نشان می دهد که حذف نمرات عددی و رقابت مخرب، فضای کلاس را از حالت تنش زا به محیطی امن برای یادگیری تبدیل کرده است. ارزشیابی توصیفی با تمرکز بر نقاط قوت و حوزه های نیاز به بهبود، به دانش آموزان کمک می کند تا بدون ترس از شکست یا برچسب زنی اجتماعی، با انگیزه درسی بیشتری فعالیت کنند. می توان نتیجه گرفت که اجرای صحیح ارزشیابی توصیفی نقش بسزایی در کاهش اضطراب امتحان و ارتقای سلامت روان دانش آموزان ابتدایی ایفا می کند. این رویکرد با تغییر نگاه والدین و معلمان از «سنجش برای انتخاب» به «سنجش برای رشد»، بستر لازم برای شکوفایی استعدادها را فراهم می آورد. بنابراین، تقویت زیرساخت های اجرایی این نظام و فرهنگ سازی عمومی برای پذیرش آن، از ضرورت های نظام آموزشی کشور محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، اضطراب امتحان ، آموزش ابتدایی ، سلامت روان ، نظام آموزشی