نقش هوش هیجانی در سلامت روانشناختی و بهبود فرآیند اجتماعی شدن دانش آموزان

همه دانش آموزان آینده سازان کشور هستند و توجه به سلامت روانشناختی و توانمندی های آنان باید مورد توجه مسئولان باشد. دانش آموزان باید بتوانند هیجانات خود را شناسایی کنند و آنها را به طور مناسبی بروز دهند. در غیر این صورت سلامت روان خود دانش آموزان و دیگران در معرض آسیب قرار خواهد گرفت. یکی از ویژگی هایی که در دانش آموزان باید مورد توجه قرار گیرد، هوش هیجانی آنان است. هوش هیجانی، ترکیب عاطفه با شناخت و هیجان با هوش است. بنابراین می تواند در توانایی به کارگیری هیجان ها به منظور کمک به حل مشکلات و داشتن زندگی اثر بخش باشد. شناخت احساسات و توانایی ها را می توان در برانگیختن خودمان و دیگران استفاده کنیم و بدانیم آیا این هیجان ها و عواطف موجب تسهیل یا مانع برقراری تعامل با دیگران می شود. هوش هیجانی با توانایی درک خود و دیگران (خودشناسی و دگرشناسی) ارتباط با مردم و سازگاری فردی یا محیط پیرامون خویش پیوند دارد. به عبارت دیگر هوش غیر شناختی پیشرفت ها و موفقیت های فرد را میسر می کند و سنجش و اندازه گیری آن به منزله ی اندازه گیری و سنجش توانایی های شخصی برای سازگاری با شرایط زندگی و ادامه حیات در جهان است. بر این اساس این پژوهش در صدد است به نقش هوش هیجانی در سلامت روانشناختی و بهبود فرآیند اجتماعی شدن دانش آموزان بپردازد.