مقایسه اثربخشی روش های تدریس فعال و سنتی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

در دهه های اخیر، تحول در رویکردهای آموزشی و افزایش توجه به کیفیت یادگیری، موجب شده است که روش های تدریس به عنوان یکی از عوامل کلیدی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران، برنامه ریزان آموزشی و معلمان قرار گیرد. در این میان، روش های تدریس سنتی که مبتنی بر انتقال یک سویه دانش از معلم به دانش آموز و تاکید بر حفظ و بازتولید مطالب درسی هستند، در مقابل روش های تدریس فعال که بر مشارکت یادگیرندگان، تعامل اجتماعی، تفکر انتقادی و یادگیری معنادار تاکید دارند، قرار گرفته اند. مقاله حاضر با هدف مقایسه اثربخشی این دو رویکرد آموزشی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است و تلاش دارد ضمن بررسی مفاهیم نظری، یافته های پژوهشی، چالش های اجرایی و راهکارهای عملی، تصویری جامع از مزایا و محدودیت های هر یک ارائه دهد. نتایج حاصل از مرور مطالعات داخلی و خارجی نشان می دهد که روش های تدریس فعال، در اغلب موارد، تاثیر مثبت تر، عمیق تر و پایدار تری بر پیشرفت تحصیلی، انگیزش یادگیری و رشد مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان دارند.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، پیشرفت تحصیلی ، تدریس فعال