کاربرد فناوری های آموزشی در بهبود روش های تدریس معلمان

این مقاله با هدف تحلیل نقش و تاثیر فناوری های آموزشی در دگرگونی و بهبود روش های تدریس معلمان نگاشته شده است. با تاکید بر این نکته که فناوری به خودی خود ضامن کیفیت آموزشی نیست، بلکه کاربست هوشمندانه، خلاقانه و منطبق بر اصول تربیتی آن توسط معلم است که می تواند به تحولی عمیق در فرآیند یاددهی-یادگیری بیانجامد. چکیده حاضر نشان می دهد که فناوری های نوین، از نرم افزارهای تعاملی و پلتفرم های مدیریت یادگیری (LMS) گرفته تا واقعیت افزوده (AR)، هوش مصنوعی (AI) و کلان داده ها (Big Data)، ظرفیت بی سابق های را در اختیار معلمان قرار می دهند تا از رویکرد تدریس سخنرانی محور و یک سویه به سمت الگوهای مشارکتی، شخصی سازی شده، مبتنی بر کشف و مسئله محور حرکت کنند. با این حال، این گذار هموار نبوده و با چالش هایی جدی از قبیل نابرابری دسترسی (شکاف دیجیتالی)، کمبود سواد فناورانه و توسعه حرفه ای موثر برای معلمان، مقاومت در برابر تغییر، و نگرانی های اخلاقی و حفظ حریم خصوصی مواجه است. یافته ها حاکی از آن است که برای به ره گیری حداکثری از این پتانسیل، باید فناوری نه به عنوان یک الحاقیه یا زینت افزار، بلکه به مثابه بخشی تفکیک ناپذیر از اکوسیستم آموزشی و ابزاری در خدمت اهداف والای تربیتی بازتعریف شود. مقاله با ارائه راهکارهایی در سطوح فردی، موسسه ای و کلان، بر لزوم ایجاد یک پشتیبانی همه جانبه، طراحی برنامه های آموزشی تلفیقی معنادار و تقویت فرهنگ نوآوری و پژوهش جمعی میان معلمان تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، بهبود تدریس ، روش های تدریس ، معلم دیجیتال ، یکپارچه سازی فناوری ، شخصی سازی یادگیری ، توسعه حرفه ای ، چالش های فناوری ، پلتفرم های یادگیری ، واقعیت مجازی و افزوده.