بررسی نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط آموزشی

امروزه فناوری های نوین آموزشی به عنوان مولفه های اساسی تحول در نظام های آموزشی، دگرگونی های بنیادینی در شیوه های تدریس، یادگیری و ارزشیابی ایجاد کرده اند. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تحلیل نقش این فناوری ها در بهبود فرآیند یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان نگاشته شده است. با مرور ادبیات موضوع، مشخص می شود که ابزارهایی مانند کلاس های هوشمند، سامانه های مدیریت یادگیری (LMS)، نرم افزارهای آموزشی، واقعیت مجازی و افزوده، و آموزش های تلفیقی، نه تنها محیط یادگیری را جذاب تر می کنند، بلکه از طریق شخصی سازی آموزش، تسهیل درک مفاهیم پیچیده و افزایش تعامل، به ارتقای کیفیت یادگیری کمک شایانی می نمایند. در عین حال، درک این تاثیرگذاری مستلزم نگاهی سیستمی و چندسطحی است. بر این اساس، چارچوب پیشنهادی این مقاله، با الهام از مدل زیست بوم شناختی برونفنبرنر، عوامل موثر را در سطوح خرد (مانند طراحی فعالیت های کلاسی)، میانی (ارتباط مدرسه و خانه)، و کلان (سیاست گذاری های آموزشی) تلفیق می کند. کاربست این چارچوب نشان می دهد که فناوری های آموزشی، هنگامی بیشترین تاثیر را بر پیشرفت تحصیلی دارند که منجر به تقویت درگیری و مشارکت فعال دانش آموز در ابعاد شناختی (مانند تفکر انتقادی)، عاطفی (مانند احساس تعلق و انگیزه) و رفتاری (مانند پشتکار و تکمیل تکالیف) شوند. با این وجود، بهره گیری مطلوب از این پتانسیل ها، با چالش هایی چون کمبود زیرساخت های فناورانه، نابرابری دیجیتالی، و نیاز به آماده سازی حرفه ای معلمان روبرو است. این مقاله نتیجه می گیرد که با تدوین برنامه ریزی درسی مبتنی بر چارچوب مفهومی ارائه شده و تمرکز بر آموزش تلفیقی، می توان از فناوری به عنوان ابزاری راهبردی برای نیل به یادگیری عمیق تر، پایدارتر و بهبود عملکرد تحصیلی کلیه دانش آموزان بهره جست.واژگان کلیدی: فناوری های نوین آموزشی، بهبود یادگیری، پیشرفت تحصیلی، چارچوب مفهومی، آموزش تلفیقی، درگیری دانش آموز، محیط آموزشی.