تلفیق هنر و الگوریتم؛ استفاده از ابزارهای تصویرساز (Midjourney/DALL-E) در کلاس های هنر و انشا

در عصر انقلاب دیجیتال چهارم، مرزهای میان خلاقیت انسانی و محاسبات ماشینی به سرعت در حال کمرنگ شدن است. ظهور ابزارهای هوش مصنوعی مولد تصویر نظیر Midjourney، DALL-E و Stable Diffusion، پارادایم جدیدی را در آموزش هنر و ادبیات پدید آورده است که نه تنها تهدیدی برای خلاقیت نیست، بلکه می تواند به عنوان کاتالیزوری قدرتمند برای گسترش تخیل دانش آموزان عمل کند. مقاله حاضر با رویکردی بین رشته ای، به بررسی پتانسیل های آموزشی این ابزارها در کلاس های هنر و انشا می پردازد. هدف اصلی پژوهش، ارائه راهکارهای عملی برای تلفیق تفکر الگوریتمی با بیان هنری و ادبی است، به گونه ای که دانش آموزان از مصرف کنندگان منفعل فناوری به خالقان فعال و منتقدان هوشمند تبدیل شوند. این مطالعه با روش تحلیلی-توصیفی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و پژوهش های اخیر، نشان می دهد که استفاده از هوش مصنوعی در کلاس درس می تواند موانعی همچون «ترس از صفحه سفید» را از میان بردارد، درک مفاهیم انتزاعی ادبی (مانند استعاره و تشبیه) را از طریق بصری سازی تسهیل کند و مهارت های توصیف نویسی دقیق را از طریق فرآیند «مهندسی پرامپت» تقویت نماید. همچنین، چالش های اخلاقی نظیر مالکیت معنوی، سوگیری های الگوریتمی و خطر کاهش مهارت های دستی مورد واکاوی قرار گرفته و راهکارهایی برای مدیریت آن ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی مولد ، آموزش هنر ، کلاس انشا ، Midjourney ، DALL-E ، مهندسی پرامپت ، خلاقیت ترکیبی ، سواد بصری.