تبدیل مدرسه به محیطی خلاق تر برای دانش آموزان با ویژگی های فردی متفاوت

نظام های آموزشی سنتی که بر پایه همسان سازی و روش های یکسویه تدریس بنا شده اند، در مواجهه با پیچیدگی های جهان معاصر و تنوع بی پایان استعدادهای انسانی دچار چالش های اساسی گشته اند. خلاقیت به عنوان مهم ترین شایستگی قرن بیست و یکم، نیازمند بستری است که در آن تفاوت های فردی نه به عنوان مانع، بلکه به عنوان سرمایه اصلی یادگیری تلقی شوند. این مقاله با هدف تبیین راهکارهای تبدیل مدارس به اکوسیستم های خلاق، به بررسی تعامل میان محیط فیزیکی، برنامه درسی، روش های تدریس و روانشناسی تفاوت های فردی می پردازد. با استناد به نظریات اندیشمندان ایرانی و رویکردهای نوین، استدلال می شود که گذر از حافظه محوری به سمت مسئله محوری و شخصی سازی آموزش، کلید شکوفایی پتانسیل های نهفته دانش آموزان است. نتایج نشان می دهد که تغییر در معماری مدارس، منعطف سازی نقش معلم از دانای کل به تسهیلگر، و بهره گیری از فناوری های نوین برای پاسخگویی به سبک های یادگیری متفاوت، ارکان اصلی این تحول هستند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی:خلاقیت آموزشی ، تفاوت های فردی ، محیط یادگیری ، روانشناسی پرورشی ، اصلاحات مدرسه ، برنامه درسی منعطف ، معماری آموزشی ، هوش های چندگانه.