رویکردی بر نحوه اجرای سیاست های آموزشی در مدارس ابتدایی ایران

دوره آموزش ابتدایی به عنوان زیربنای نظام تعلیم و تربیت، نقشی اساسی در شکل گیری شخصیت، مهارت ها و نگرش های بنیادین دانش آموزان ایفا می کند؛ ازاین رو، کیفیت سیاست گذاری آموزشی و به ویژه نحوه اجرای این سیاست ها در مدارس ابتدایی، تاثیری تعیین کننده بر کارآمدی نظام آموزشی دارد. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل نحوه اجرای سیاست های آموزشی در مدارس ابتدایی ایران با تمرکز بر شکاف میان تدوین و اجرا است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و بر پایه اسناد بالادستی آموزش و پرورش، مطالعات نظری، پژوهش های تجربی و تجربه های مدیریتی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که علی رغم تدوین سیاست های آموزشی جامع در قالب اسنادی نظیر سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، اجرای این سیاست ها با چالش هایی همچون محدودیت های مالی و بودجه ای، تمرکزگرایی ساختاری، کمبود نیروی انسانی توانمند، ناهماهنگی میان سیاست گذاران و مجریان، و نابرابری های آموزشی مواجه است. نتایج همچنین حاکی از آن است که مدیران مدارس به عنوان حلقه واسط کلیدی میان سیاست گذاری و اجرا، نقشی تعیین کننده در کاهش این شکاف ایفا می کنند و رویکردهایی نظیر مدیریت مشارکتی، افزایش انعطاف پذیری برنامه ها، مشارکت فعال معلمان، و بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی می تواند اثربخشی اجرای سیاست ها را به طور معناداری افزایش دهد. در پایان، مقاله تاکید می کند که تحقق اهداف سیاست های آموزشی در مدارس ابتدایی مستلزم تقویت سازوکارهای اجرایی، تمرکززدایی، توانمندسازی منابع انسانی و مشارکت هماهنگ تمامی ذی نفعان نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

سیاست های آموزشی ، مدارس ابتدایی ، اجرای سیاست ، مدیریت آموزشی ، عدالت آموزشی