مطالعه کیفی علل و زمینه های بی اشتیاقی به تسهیم دانش (مورد مطالعه: دانشجویان دانشگاه فرهنگیان)

پیشینه و اهداف: دنیای امروز بیش از پیش به پارادایم ارزش آفرینی تسهیم دانش در ابعاد مختلف زندگی از علم و دانش تا فعالیت های کسب و کار و حکمرانی پی برده است، علیرغم مزایای فراوان تسهیم دانش، موانع اساسی پیش روی آن وجود دارد. هدف پژوهش حاضر مطالعه زمینه ها و علل عدم گرایش به تسهیم دانش در بین دانشجویان می باشد. روش ها: در پژوهش حاضر از رویکرد نظریه داده بنیاد که یک شیوه پژوهش کیفی است، بهره گرفته شده و با ۲۵ نفر از دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان به روش نمونه گیری هدفمند مصاحبه عمیق صورت گرفته است. تحلیل داده ها براساس کدگذاری باز، محوری و گزینشی انجام شده است. یافته ها: یافته ها نشان داد که از نظر دانشجویان شش مقوله محوری تلقی قدرت بودن دانش، روحیه فردگرایی بالا، فقدان حمایت ساختاری دانشگاه، تاثیر زمینه های تربیتی دانشجویان، بی اعتمادی و نامطلوبیت زیرساخت های تکنولوژیکی از شرایط زمینه ای و علی عدم گرایش به تسهیم دانش در بین دانشجویان می باشد. دانشجویان تشکیل اجتماعات علمی مبتنی بر کارگروهی و توسعه زیرساخت های فناوری محور را راهکار این مشکل می دانستند. مقوله محوری در این پژوهش، ضعف بالندگی میدان دانشگاهی می باشد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که تحقق و پیاده سازی تسهیم دانش در دانشگاه منجر به بالندگی دانشگاه و بسط سرمایه اجتماعی دانشگاه می باشد.

کلیدواژه ها:

تسهیم دانش ، بی اعتمادی ، سرمایه اجتماعی دانشگاه ، زیرساخت های فناوری محور ، فردگرایی ، بی اشتیاقی