آزمون سمیت فاضلاب حاوی آفت کش تصفیه شده به روش سیستم تلفیقی راکتور رشد ترکیبی چسبیده و معلق-فتوراکتور زیستی جلبکی توسط دافنیا مگنا

حذف آفت کش های مقاومی مانند آترازین از آب، یکی از چالش های اساسی در مهندسی بهداشت محیط است. تصفیه های نوین تلفیقی مانند HIFAS (راکتور زیستی تلفیقی با بستر ثابت یکپارچه) همراه با فتوراکتورهای زیستی جلبکی، راهکارهای امیدوارکننده ای برای رفع این مشکل ارائه می کنند. هدف این مطالعه، ارزیابی کارایی تصفیه –HIFAS فتوراکتور زیستی جلبکی در حذف آترازین و سمیت زدایی واقعی پساب خروجی با استفاده از زیست سنجی دافنیا مگنا بود. فاضلاب مصنوعی حاوی آترازین در غلظت های ۱ و ۱۰ میلی گرم بر لیتر در یک آزمایش تلفیقی تصفیه شد. آزمون سمیت حاد با نوزادان دافنیا مگنا (سن < ۲۴ ساعت) طبق دستورالعمل OECD در بازه های زمانی ۲۴، ۴۸، ۷۲ و ۹۶ ساعت انجام گرفت. شاخص LC_۵۰ با تحلیل پروبیت و سپس واحد سمیت حاد (TUa)و بازده کاهش سمیت (R)محاسبه شد. نتایج نشان دادند آترازین به تنهایی سمیت قابل توجهی ایجاد می کند؛ مقادیر LC_۵۰ در غلظت های ۱ و ۱۰ میلی گرم بر لیتر پس از ۴۸ ساعت به ترتیب ۱۱/۱۳ و mg/L ۱۱۱/۳۱ بودند. سامانه تلفیقی در مواجهه های کوتاه مدت(۲۴ و ۴۸ ساعت) عملکرد بسیار مطلوبی در کاهش سمیت داشت و بازدهی ۹۹/۹۹ درصدی (TUa<۰.۰۰۰۱) ایجاد کرد. اما در مواجهه های طولانی تر(۷۲ و ۹۶ ساعت)، سمیت باقیمانده مشاهده و بازده کاهش سمیت به حدود ۳۲ تا ۳۸ درصد افت کرد. در نتیجه، سیستم –HIFAS فتوراکتور زیستی جلبکی در حذف سمیت حاد ناشی از آترازین موثر است، اما تشکیل ترکیبات جانبی پایدار طی تصفیه می تواند به بروز سمیت مزمن منجر شود. بنابراین، استفاده از آزمون های زیستی مزمن برای ارزیابی جامع تر ایمنی پساب های تصفیه شده ضروری است.

کلیدواژه ها:

دافنیا مگنا ، آترازین ، HIFAS ، فتوراکتور زیستی جلبکی ، سمیت حاد.