تلفیق بازی در برنامه درسی: راهبردهای عملی برای افزایش تعامل و درک مفهومی

تلفیق بازی در برنامه درسی به عنوان یک راه برد تحول آفرین آموزشی، پاسخی عملی به نیاز فزاینده برای ایجاد محیط های یادگیری تعاملی، معنادار و متناسب با ویژگی های شناختی و عاطفی دانش آموزان قرن بیست ویکم است. با وجود تایید نظریه های یادگیری بر نقش موثر بازی در توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و هیجانی، چالش اصلی در اکثر نظام های آموزشی سنتی، عدم وجود راهنمای عملی و مشخص برای ادغام هدفمند و موثر بازی ها در چهارچوب برنامه درسی رسمی است. بیان مساله این است که چگونه می توان بدون اخلال در پوشش محتوای آموزشی اجباری و تحت فشار محدودیت های زمانی، بازی را نه به عنوان یک فعالیت جنبی یا صرفا تزئینی، بلکه به عنوان یک جزء یکپارچه و تسهیل گر فرآیند یادگیری طراحی و اجرا کرد. بسیاری از معلمان، علیرغم تمایل به استفاده از این روش، با موانعی چون نبود دانش طراحی بازی های مرتبط با اهداف درس، ابهام در روش های ارزیابی نتایج یادگیری مبتنی بر بازی، و محدودیت منابع و حمایت نهادی مواجهند. این ناکامی اغلب منجر به شکل گیری تجربیاتی ناهمگون و مقطعی می شود که نهایتا تاثیر ماندگاری بر درک مفهومی عمیق دانش آموزان ندارد. بنابراین، شناسایی و ارائه راهبردهای عملی، گام به گام و مبتنی بر پژوهش، که نشان دهند چگونه بازی می تواند محتوای مفهومی خاص هر درس را تقویت کند، تعامل فعال یادگیرنده را برانگیزد و هم زمان امکان سنجش پیشرفت را فراهم آورد، به یک ضرورت اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. این مقاله با تمرکز بر پر کردن این شکاف بین تئوری و عمل، به دنبال ارائه الگوها و راهکارهای کاربردی برای تلفیق موثر بازی در برنامه درسی، به منظور تحقق یادگیری عمیق تر و افزایش شور و اشتیاق تحصیلی است.

کلیدواژه ها:

تلفیق بازی ، برنامه درسی ، راهبردهای عملی ، تعامل یادگیرنده ، درک مفهومی