تحول نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر تجربه یادگیری

تحولات بنیادین در پارادایم های شناختی و اجتماعی یادگیری، همراه با پیشرفت های شتابان فناوری و تغییر ماهیت دانش در قرن بیست و یکم، نیازمند بازنگری اساسی در نقش محوری معلم در فرآیند آموزش و پرورش است. این مقاله به بررسی جامع تحول نقش معلم از الگوی سنتی انتقال دهنده صرف اطلاعات به مدل نوین تسهیل گر تجربه یادگیری می پردازد. با مروری بر مبانی نظری این گذار، سیر تاریخی این تحول در نظام های آموزشی ایران و جهان تبیین می شود. تاکید اصلی مقاله بر عوامل زمینه ساز این تغییر، از جمله ضرورت پرورش مهارت های قرن بیست و یکم، و تحلیل ویژگی ها و شایستگی های مورد نیاز معلم تسهیل گر است. همچنین، پیامدها و چالش های پیش روی اجرای این تحول در بستر نظام آموزشی ایران مورد بحث قرار می گیرد. نتیجه گیری مقاله نشان می دهد که موفقیت در تربیت نسلی توانمند برای زیستن در دنیای پیچیده، مستلزم تجهیز معلمان به رویکردهای تسهیل گری است که بر تعامل، یادگیری فعال، تفکر انتقادی و تجربه محوری تاکید دارند. این مقاله با هدف ارائه چارچوبی نظری برای سیاست گذاران آموزشی و پژوهشگران حوزه علوم تربیتی تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: نقش معلم ، تسهیل گر یادگیری ، یادگیری فعال ، پارادایم نوین آموزشی ، تفکر انتقادی ، یادگیرنده محوری.