بررسی اشتراکات محتوایی لالایی ها در گونه های زبانی غرب ایران

لالایی زبان دل مادر است تقریبا تمام لالایی ها زبان و نگاهی زنانه دارند و سراینده ی آن مادر، پرستار یا غلام مونث است. لالایی روایت روان زنان روستایی است. این روایت قصه ی؛ جامعه، فرهنگ عامه ، گاهی سیمای طبیعی منطقه، نوع معاش و طبقه ی افراد و ... است که درپرده مانده است و روی توجه بدان دیده نشده است. در لالایی بار موسیقی مقدم بر محتواست لذا تکرار واژگان چون لالا لالا در آن موج می زند و بیش از سایر قالب های شعری با محاوره آمیخته است.بسیاری از لالایی های کردی، بلوچی، آذری و دیگر نقاط ایران به سبب گویش محلی خود نگهدارنده ی زبان سرزمین خود هستند و واژگان و اصطلاحاتی که در آن ها به کار رفته قابل درنگ است.این پژوهش بر همسانی لالایی ها متکی است. لالایی ها ایران، بیش تر محتوایی زنانه چون دل گیری مادر از تنهایی، غربت مادر و ... دارد. در لالایی های ایران توجه به جنس پسر، آرزوی مادر در سلامتی فرزند، سواد آموختن، قرآن خواندن، عروسی فرزند و ... دیده می شود. توجه به مذهب و سیره ی ائمه و پیامبران، ترس از انتخاب همسر دوم، دغدغه فراموشی زحمات والدین توسط فرزندان در بزرگ سالی، ترساندن بچه از لولو و ... در اغلی لالایی ها دیده می شود.

کلیدواژه ها:

لالایی ، کودک ، گویش های مختلف ، محتوای لالایی ها