اعتبارسنجی مدل مدیریت تعارض گروهی بر پایه سیستم های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز با نقش میانجی ایمنی روان شناختی

یکی از موانع عمده تحقق هدف های یک سازمان، وجود تعارض بین افراد، گروه ها و بخش های مختلف سازمان است. تعارض گروهی، رایج ترین نوع تعارض است که در سازمان ها وجود دارد. تحقیق حاضر با هدف اعتبارسنجی مدل مدیریت تعارض گروهی برپایه سیستم های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز با نقش میانجی ایمنی روان شناختی انجام شد. این تحقیق برمبنای ماهیت «کمی»، برمبنای هدف «کاربردی» و برمبنای روش، از نوع «توصیفی همبستگی» است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شعب بانک کشاورزی استان خراسان جنوبی به تعداد ۲۵۰ نفر بود که براساس جدول مورگان، از بین آنها ۱۴۸ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای برمبنای نسبت انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های تعارض گروهی جن (۱۹۹۵)، ایمنی روان شناختی ادموندسون (۱۹۹۹)، رهبری توانمندساز اهرن و همکاران (۲۰۰۵) و کنترل سازمانی ویبل (۲۰۱۶) استفاده شد که روایی سازه (همگرا و واگرا) این ابزارها در تحقیق حاضر بررسی و تایید شدند و پایایی با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۵، ۰.۸۴، ۰.۹۳ و ۰.۸۷ به دست آمد. برای تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و از نرم افزارهایSPSS  و Smart PLS استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که سیستم های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز بر تعارض گروهی تاثیر منفی و معنادار و بر ایمنی روان شناختی تاثیر مثبت و معناداری دارند. ایمنی روان شناختی بر تعارض گروهی تاثیر منفی و معناداری داشت و نقش میانجی آن در تاثیر سیستم های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز بر تعارض گروهی تایید شد و برازش مدل کلی پژوهش نیز مطلوب ارزیابی شد.  براساس یافته ها، توصیه می شود که سازمان ها، سیستم های کنترلی را بررسی و بهینه نمایند و در سایه به کارگیری سبک رهبری توانمندساز، ازطریق بهبود ادراک ایمنی روان شناختی کارکنان، تعارض گروهی در سازمان را بهینه ساخته و به تبع آن شرایط محیط کار مطلوب تری برای کارکنان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سیستم های کنترل سازمانی ، رهبری توانمندساز ، ایمنی روان شناختی ، تعارض گروهی