نقش فناوری و آموزش الکترونیک در بهبود کیفیت تدریس

پیشرفت روزافزون فناوری اطلاعات و ارتباطات موجب ایجاد تحولات اساسی در نظام های آموزشی شده و آموزش الکترونیک را به عنوان یکی از رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری مطرح ساخته است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فناوری و آموزش الکترونیک در بهبود کیفیت تدریس است. در این مطالعه تلاش شده است با تکیه بر مبانی نظری و یافته های پژوهش های مرتبط، تاثیر به کارگیری فناوری های آموزشی بر مولفه های کیفیت تدریس از جمله روش های تدریس، میزان تعامل آموزشی، انگیزش یادگیری و ارتقای مهارت های حرفه ای معلمان مورد تحلیل قرار گیرد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که استفاده هدفمند و آگاهانه از فناوری می تواند با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و انعطاف پذیر، یادگیری فعال فراگیران را تقویت کرده و نقش معلم را از انتقال دهنده صرف محتوا به تسهیل گر یادگیری تغییر دهد. همچنین آموزش الکترونیک با کاهش محدودیت های زمانی و مکانی، امکان دسترسی گسترده به منابع آموزشی و ارزشیابی مستمر را فراهم می سازد. با این حال، اثربخشی فناوری در بهبود کیفیت تدریس مستلزم فراهم بودن زیرساخت های مناسب، آموزش معلمان و برنامه ریزی دقیق آموزشی است. در مجموع، می توان گفت که فناوری و آموزش الکترونیک در صورت استفاده صحیح، نقش موثری در ارتقای کیفیت تدریس و بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، آموزش الکترونیک ، کیفیت تدریس ، یاددهی–یادگیری