بررسی عملکرد مدیریت شهری با رویکرد جامعه دوستدار سالمند (مطالعه موردی شهر ساری)

جمعیت ایران، دوران جوانی خود را پشت سر گذاشته و با روندی صعودی، در حال ورود به میانسالی و سالخوردگی است. علی رغم نرخ بالای شهرنشینی در کشور، با تامل بر روی ساختار شهرهای ایران، میتوان به این نتیجه رسید که نظام مدیریت شهری در ایران، برای مواجهه با این پدیده، از آمادگی کامل برخوردار نیست. از آنجاییکه مازندران چهارمین استان سالمند کشور در سال ۱۳۹۵ بوده است، این پژوهش که به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش شناسی، توصیفی_تحلیلی است، با هدف کلی ارزیابی عملکرد مدیریت شهری شهر ساری در راستای تحقق جامعه دوستدار سالمند انجام شده است. جمع آوری داده ها و اطلاعات به صورت اسنادی و میدانی بوده است. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه سالمندان و پرسشنامه خبرگان بوده و از روش دلفی بهره گرفته شده است. تعداد خبرگان در این پژوهش ۲۰ نفر بوده که به صورت نمونه گیری هدفمند، موارد خاص انتخاب شده اند. همچنین به منظور تحلیل پرسشنامه متخصصان از روش نقشه شناختی فازی استفاده گردید و جهت تحلیل پاسخ شهروندان از تحلیل عاملی تاییدی مرتبه دوم در نرم افزار AMOS استفاده شده است. نتایج نقشه شناختی فازی نشان داد که از دیدگاه خبرگان، تخصیص های مالی جهت استفاده از خدمات سلامت(۵۹/۵.)، خانه های ارزان قیمت برای سالمندان(۸۸/۴)، وجود مبلمان و تجهیزات استاندارد برای افراد مسن(۷۵/۴)، خدمات مراقبت در منزل(۴۹/۴)، فضاهای دارای سیستم گرمایشی و خدمات اضطراری در فضاهای باز(۵/۴)، به عنوان شاخص های کلیدی در پژوهش حاضر هستند که مدیریت شهری باید به آن ها توجه ویژه داشته باشد. در ادامه، نتایج حاصل از آزمون مدل معدلات ساختاری، بیانگر آن می باشد که ابعاد حمایت اجتماعی و خدمات بهداشتی (۷۸/۰)، فضاهای باز و ساختمان های عمومی (۷۶/۰) و مسکن (۷۳/۰)، به ترتیب با بیشترین بار عاملی، موثرترین عوامل مدیریت شهری بر شکل گیری جامعه دوستدار سالمند تلقی می شوند.

کلیدواژه ها:

شهر دوستدار سالمند ، مدیریت شهری ، نقشه شناختی فازی ، شهر ساری