مقایسه اثربخشی درمان های مبتنی بر شفقت ورزی و هیجان مدار بر خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی

این پژوهش به منظور مقایسه اثربخشی درمان های مبتنی بر شفقت ورزی و هیجان مدار بر خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی انجام گرفته است. روش تحقیق این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد کل جامعه آماری ۶۷ نفر از زنان دچار طلاق عاطفی بودند که جهت حل تعارضات زناشویی به مرکز مشاوره رهنما شهرستان تنکابن رجوع کردند. از بین آن ها بر اساس نمرات پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، ۴۵ نفر بطور هدفمند انتخاب و بطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. شرکت کنندگان با پرسشنامه های خودآگاهی هیجانی ریفی و همکاران و تحمل آشفتگی سیمنونی و گاهر ارزیابی شدند. گروه آزمایشی اول ۸ جلسه ۹۰ دقیقه درمان شفقت ورزی و گروه آزمایشی دوم ۹ جلسه ۹۰ دقیقه درمان هیجان مدار را دریافت کردند و گروه کنترل آموزشی در این زمینه دریافت نکرد. مجددا پرسشنامه ها به هر سه گروه داده شد. داده ها با تحلیل کوواریانس مورد پردازش قرار گرفتند. نتایج نشان داد، هم درمان مبتنی بر شفقت ورزی و هم درمان هیجان مدار تاثیر معناداری بر افزایش خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی داشتند. اما درمان مبتنی بر شفقت ورزی تاثیر بیشتری بر روی تحمل آشفتگی و درمان هیجان مدار تاثیر بیشتری بر خودآگاهی هیجانی داشته است. بطور کلی درمان های مبتنی بر شفقت ورزی و هیجان مدار، دو روش درمانی مناسب جهت افزایش خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی می باشند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ورزی ، درمان هیجان مدار ، خودآگاهی هیجانی ، تحمل آشفتگی