نقش بازی در بهبود کیفیت آموزش و تحقق اهداف علوم تربیتی در نظام آموزشی مدارس

بازی به عنوان یکی از بنیادی ترین فعالیت های انسانی، همواره نقشی اساسی در فرایند یادگیری و رشد همه جانبه کودکان ایفا کرده است و در دهه های اخیر جایگاه آن در نظام های آموزشی نوین بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران علوم تربیتی قرار گرفته است، به گونه ای که بسیاری از نظریه پردازان تعلیم و تربیت، بازی را نه صرفا یک ابزار سرگرم کننده، بلکه روشی موثر برای تسهیل یادگیری معنادار، افزایش انگیزش تحصیلی، تقویت تعاملات اجتماعی و پرورش مهارت های شناختی، عاطفی و حرکتی دانش آموزان می دانند، از این رو توجه به نقش بازی در بهبود کیفیت آموزش می تواند به تحقق اهداف اساسی علوم تربیتی در مدارس منجر شود. این مقاله با هدف بررسی نقش بازی در ارتقای کیفیت فرایند آموزش و یادگیری و تبیین جایگاه آن در تحقق اهداف تربیتی نظام آموزشی مدارس تدوین شده است و تلاش دارد نشان دهد که چگونه بهره گیری هدفمند و برنامه ریزی شده از بازی های آموزشی می تواند زمینه ساز یادگیری فعال، مشارکت جویانه و پایدار در دانش آموزان باشد. در این راستا، با تکیه بر دیدگاه های نظری علوم تربیتی و یافته های پژوهش های پیشین، ابعاد مختلف تاثیر بازی بر یادگیری شناختی، رشد اجتماعی، تقویت خلاقیت، افزایش خودتنظیمی و بهبود نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این بررسی حاکی از آن است که ادغام بازی در برنامه های درسی، علاوه بر افزایش جذابیت محیط آموزشی، می تواند موجب بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش اضطراب یادگیری و تقویت مهارت های زندگی در دانش آموزان شود و در نهایت، زمینه تحقق اهداف کلان تعلیم و تربیت را در نظام آموزشی مدارس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

بازی آموزشی ، کیفیت آموزش ، علوم تربیتی ، یادگیری فعال ، مدارس