حاشیه نشینی، محرومیت و گرایش های خودکشی

پدیده خودکشی در کشور به نسبت میانگین جهانی در وضعیت نرمالی قرار دارد؛ اما به نظر می رسد واریانس آن در بین گروه های اجتماعی و به ویژه استان های کشور بالاست. به طوری که نرخ خودکشی در برخی از استان های کشور همچون کرمانشاه، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد و ایلام بالاتر از نرخ کشوری است. علاوه بر این، میزان گسترش این پدیده در مناطق حاشیه نشین بالاتر است و نرخ شیوع آن طی سال های اخیر چشمگیر بوده است. بر این اساس، پژوهش حاضر به دنبال آن بوده است تا به فهمی در خصوص وضعیت و دلایل خودکشی در محله های حاشیه نشین شهر کرمانشاه دست یازد. روش پژوهش حاضر ترکیبی و فنون گردآوری داده پرسشنامه و مصاحبه هستند. نتایج نشان می دهند که: ۱. از اواسط دهه ۴۰ خورشیدی تا کنون، ۳۴ محله حاشیه نشین در شهر کرمانشاه به وجود آمده اند که بالغ بر ۳۰ درصد جمعیت شهر را تشکیل می دهند؛ ۲. نرخ گرایش به خودکشی در محلات حاشیه-نشین، در سه بعد تفکر، قصد و اقدامات ناموفق خودکشی زیاد است؛ ۳. وضعیت یاد شده متاثر از حاشیه نشینی، مشکلات اقتصادی و احساس نابرابری است؛ ۴. حمایت اجتماعی به میزان زیادی مانع اصلی و بازدارنده خودکشی در میان افراد است.

کلیدواژه ها:

"احساس نابرابری" ، "حاشیه نشینی" ، "حمایت اجتماعی" ، "خودکشی" ، "کرمانشاه"