بررسی رابطه بین هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی در دانش آموزان در عصر فناوری

هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی به عنوان دو عامل مهم در موفقیت تحصیلی، تعاملات اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان شناخته می شوند. در عصر فناوری، گسترش تعاملات دیجیتال و کاهش ارتباطات حضوری، اهمیت این مهارت ها را بیش از پیش افزایش داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی در دانش آموزان انجام شده است. در این مطالعه، مفاهیم هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی و ابعاد آن ها مورد بررسی قرار گرفته و تاثیر محیط فناوری بر تعاملات دانش آموزان تحلیل شده است.یافته های نظری نشان می دهد که هوش هیجانی شامل ابعاد خودآگاهی، خودکنترلی، انگیزش، همدلی و مهارت های اجتماعی است و پایه ای برای توسعه مهارت های ارتباطی به شمار می رود. دانش آموزانی که هوش هیجانی بالاتری دارند، توانایی بیشتری در مدیریت هیجانات خود و دیگران دارند و می توانند ارتباطات موثرتری برقرار کنند. مهارت های ارتباطی شامل شنیدن فعال، بیان موثر و مدیریت تعارض است و نقش مهمی در تعاملات گروهی، همکاری و مشارکت دانش آموزان در محیط مدرسه و فضای دیجیتال ایفا می کند.پژوهش های پیشین نشان می دهند که پرورش هوش هیجانی و آموزش مهارت های ارتباطی در مدارس، کیفیت یادگیری، مشارکت گروهی و سلامت روان دانش آموزان را بهبود می بخشد. همچنین، فناوری می تواند هم فرصت و هم چالش ایجاد کند؛ به طوری که دانش آموزان با هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی بالا می توانند از امکانات دیجیتال بهره مند شده و تعاملات سالم برقرار کنند، در حالی که کمبود این مهارت ها ممکن است منجر به سوءتفاهم و کاهش کیفیت تعاملات شود.نتیجه گیری کلی پژوهش نشان می دهد که هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی به عنوان سازه های مکمل، نقش مهمی در موفقیت تحصیلی، رشد اجتماعی و آمادگی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های عصر فناوری دارند و آموزش هدفمند این مهارت ها در مدارس ضروری است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ، فناوری ، تعاملات اجتماعی