تاثیر گوگرد و محلول پاشی سلنیوم بر برخی شاخص های رشد و مقدار جذب این عناصر در کلزا

پیشینه پژوهش و هدف: کاربرد گوگرد به عنوان یک عنصر ضروری و سلنیوم در غلظت کم به عنوان عنصری مفید به ویژه در افزایش تحمل گیاهان به تنش های محیطی، دارای اهمیت است. در این پژوهش اثر کاربرد گوگرد و سلنیوم بر جذب این عناصر و برهمکنش آن ها بر شاخص های رشد گیاه کلزا بررسی شد. روش ها: آزمایش در شرایط گلخانه و به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با سه تیمار و در سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل گوگرد عنصری در دو سطح شامل صفر و ۲۰ میلی گرم بر کیلوگرم (تلقیح شده با باکتری تیوباسیلوس)، دو منبع کودی سلنیوم (سلنات و سلنیت سدیم) در سه سطح  کاربرد آن (صفر، دو و چهار میلی گرم بر لیتر) به صورت محلول پاشی، اعمال شد. نتایج: بر اساس نتایج، غلظت سلنیوم در دانه بیش تر از شاخساره بود (۰/۳۹۵ در برابر ۰/۲۵۱ میلی گرم بر کیلوگرم) ولی مقدار جذب آن در شاخساره بیش تر از دانه بود (۲/۵۲ در برابر ۱/۲ میکروگرم در گلدان). کاربرد گوگرد باعث افزایش معنی دار وزن خشک شاخساره (۳۴ درصد) و وزن دانه کلزا (۸۹ درصد) نسبت به شرایط بدون کاربرد گوگرد شد. کاربرد سلنیوم از منبع سلنات نسبت به سلنیت، باعث جذب مقدار بیش تر سلنیوم در شاخساره (۲/۷۱ در برابر ۲/۳۳ میکروگرم در گلدان) و دانه کلزا (۱/۳۹ در مقابل ۱/۰۱ میکروگرم در گلدان) شد. نتیجه گیری کلی: در شرایط بدون تنش، کاربرد سلنیوم باعث افزایش معنی دار عملکرد دانه کلزا نشد. هنگامی که سلنیم از منبع سلنات با غلظت ۴ گرم در لیتر محلول پاشی شد، غلظت سلنیوم در دانه بهبود یافت و آن را برای اهداف غنی سازی دانه مناسب نمود.

کلیدواژه ها:

Absorption ، Concentration ، Selenium ، Shoot ، Grain ، Sulfur. ، شاخساره ، دانه ، غلظت ، جذب ، سلنیوم ، گوگرد.