دانش بومی مدیریت آب در بخش کشاورزی (مطالعه موردی: دهستان بکشلوچای- شهرستان ارومیه)

توسعه بی رویه سطح زیر کشت کشاورزی، ترویج بذورات و نهاده های جدید باغی و زراعی، الگوهای کشت ناسازگار با شرایط بومی و محلی، به کارگیری تکنیک های جدید استحصال آب و ... از مهم ترین مسائل بخش کشاورزی است که منجر به ناپایداری منابع آب کشاورزی گردیده است. نقطه عزیمت مقاله حاضر، تکنیک های دانش بومی در زمینه تامین، توزیع و مصرف آب است که نقش دانش بومی در استفاده پایدار از منابع آبی را نمایان می سازد؛ بنابراین سوال اصلی مقاله عبارت است از: نقش دانش بومی در مدیریت آب در فرایند تولید کشاورزی در دهستان بکشلوچای تا چه حدی می باشد؟ و روش مقاله مبتنی بر روش اکتشافی، توصیفی و تحلیلی است. روش جمع آوری اطلاعات، مصاحبه (۲۴ نفر) و پرسشنامه (۱۳۰ نمونه) بوده است. برای استخراج مولفه های دانش بومی از تحلیل محتوای مقوله ای با واحد مضمون، از طریق تکنیک های فراوانی و طبقه بندی متن مصاحبه استفاده گردیده است و از پرسشنامه نیز داده های موردنظر سنجش تاثیر دانش بومی در مدیریت بهینه آب استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد که نوع محصولات کشت شده در ایام قدیم در میزان مصرف آب، بیشترین نقش را داشته است و بیشتر مصاحبه شوندگان به آن اهمیت زیادی دادند. پس از نوع محصول، به ترتیب؛ توزیع آب در واحد زمانی، استفاده از کود آلی، دوره کشت و نوع بذر بیشترین تاثیرگذاری را در روند مصرف آب داشته اند.

کلیدواژه ها:

دانش بومی" ، مدیریت آب" ، ارومیه" ، " ، بکشلوچای"