تاثیر کیفیت رابطه معلم بر پیشرفت تحصیلی وکاهش اضطراب کلاسی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر کیفیت رابطه معلم بر پیشرفت تحصیلی و اضطراب کلاسی دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه کیفیت رابطه معلم–دانش آموز پیانتا، پرسشنامه اضطراب کلاسی پک رون و نمرات معدل نیمسال تحصیلی دانش آموزان استفاده شد. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین کیفیت رابطه معلم و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین کیفیت رابطه معلم و اضطراب کلاسی دانش آموزان رابطه منفی و معناداری مشاهده شد؛ به گونه ای که افزایش کیفیت رابطه معلم با دانش آموزان، موجب کاهش اضطراب کلاسی آنان می شود. نتایج تحلیل رگرسیون نیز حاکی از آن بود که کیفیت رابطه معلم پیش بینی کننده معنادار پیشرفت تحصیلی و اضطراب کلاسی دانش آموزان است. بر اساس یافته های پژوهش، بهبود کیفیت تعاملات معلم–دانش آموز می تواند نقش موثری در ارتقای عملکرد تحصیلی و کاهش مشکلات هیجانی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

کیفیت رابطه معلم ، پیشرفت تحصیلی ، اضطراب کلاسی ، تعامل معلم–دانش آموز ، دانش آموزان دوره متوسطه