تاثیر دماهای مختلف بر سطح گلوکز خون، آزمون تحمل گلوکز و آزمون تحمل انسولین در موش ها

هدف: نقش دما در تعدیل شاخص های زیستی در گونه های مختلف به طور فزاینده ای گزارش شده است؛ با این حال، تاثیر دما بر زیست شناسی گلوکز و مقاومت به انسولین نیازمند بررسی های بیشتری است. هدف این مطالعه بررسی اثر دماهای متفاوت بر سطح گلوکز خون، آزمون تحمل گلوکز (GTT) و آزمون تحمل انسولین (ITT) بود.مواد و روش ها: هفتاد موش پنج هفته ای از حیوان خانه دانشگاه تهیه شد. آن ها به دو گروه اصلی تقسیم شدند: گروه اول برای بررسی اثر دماهای مختلف بر سطح گلوکز خون و گروه دوم برای بررسی تحمل گلوکز و انسولین. همه موش ها از نظر وزن همگن بوده و برخی از آن ها با رژیم غذایی پرچرب تغذیه شدند. غذا به طور دائم در دسترس بود، مگر در زمان ناشتایی پیش از GTT. حیوانات همچنین به چهار گروه اصلی A۱، A۲، A۳ و A۴ تقسیم شدند. برای هر گروه به ترتیب دماهای ۱۵، ۲۵، ۳۵ و ۴۵ درجه سانتی گراد به عنوان تیمار گرمایی اعمال شد. در هر گروه ۷ موش قرار داشت. پیش از تیمار، همه حیوانات به مدت ۱۶ ساعت ناشتا نگه داشته شدند تا سطح گلوکز خون آن ها اندازه گیری شود. پس از دوره ناشتایی، نمونه خون از موش ها گرفته شد و سطح گلوکز خون با دستگاه اپتوالکترونیک نوار تست اندازه گیری شد. قبل از شروع GTT، موش ها وزن شدند و سطح گلوکز ناشتا در آن ها اندازه گیری شد. سپس محلول ۵۰% گلوکز به صورت خوراکی با دوز ۵/۲ گرم بر کیلوگرم تجویز شد و سطح گلوکز در زمان های مشخص اندازه گیری شد. پنج موش برای این مرحله استفاده شدند.نتایج: مقدار p برابر ۰۴۱/۰ بود که کمتر از سطح معنی داری ۰۵/۰ است. بنابراین، تفاوت مشاهده شده از نظر آماری معنی دار تلقی می شود. به طور خلاصه، نتایج تحلیل نمونه های جفت شده نشان می دهد که بین گروه کنترل و گروه دریافت کننده رژیم پرچرب (HFD) تفاوت قابل توجهی وجود دارد.نتیجه گیری: در موش ها (Mus musculus)، تیمار گرمایی می تواند سطح گلوکز خون را کاهش دهد و به عنوان یک روش درمانی جایگزین برای دیابت نوع ۲ مطرح است. دمای بهینه برای تیمار گرمایی ۴۰ درجه سانتی گراد تعیین شد.

کلیدواژه ها:

انسولین ، تنش گرمایی ، دمای محیط ، دیابت ملیتوس نوع ۲ ، گلوکز